You & THEM

[Ghislaine]

THEM - Chris Cochrane | Dennis Cooper | Ishmael Houston-Jones
vr 22 april, 19.30 Theater Kikker

 

Volgens sommigen kan kunst niet los worden gezien van de tijd waarin het is gecreëerd. Voor THEM geeft dit perspectief een extra lading aan het stuk, daar het was gemaakt in de tijd dat velen in de ban waren van AIDS. In 1986 ging THEM in première in New York.

 

De dansers dansen een gestructureerde improvisatie rondom de gitaarmuziek van Chris Cochrane en een tekst van Dennis Cooper. Leunend tegen de muur beschrijft Dennis Cooper hoe een aantal mensen zijn overleden. Sommigen door eigen toedoen, anderen door ziekte of door een ongeluk. Ook deelt hij zijn memoires van zijn jeugd, waarin hij zijn verlangens en zijn seksuele ontdekkingen en ervaringen als homoseksueel uit de doeken doet. Zijn woorden klinken nostalgisch en gevoelig.

 

De dansers zijn allemaal man. Zij trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Ze zijn lijfelijk waarbij ze aan de ene kant agressief zijn naar elkaar, maar aan de andere kant elkaar ook niet kunnen loslaten. Als de laatste stuiptrekkingen van iemand die zich ergens hevig tegen verzet, terwijl degene diep van binnen weet dat hij zich daarmee verzet tegen een wezenskenmerk van zichzelf. De bewegingen zijn vaak seksueel waardoor er een broeierige sfeer ontstaat. De dansers worden enkel gedreven door behoeftes en verlangens.

 

Ook Houston-Jones verschijnt in het begin op het podium. Hij omarmt en blinddoekt een man gevolgd door een danssolo. De geblinddoekte man komt op het einde terug, gekleed in een soort ziekenhuisjurk. Hij draagt een dode, gevilde geit bij zich. Hij belandt op een matras waar hij gaat worstelen met het karkas. Het is afgrijselijk om te aanschouwen, helemaal wanneer hij zijn hoofd in de buik van de geit steekt, ookal is het slechts een heel kort gedeelte van de voorstelling. De dood is letterlijk op het podium te zien, op een zeer provocerende manier. De broeierige sfeer slaat om in afkeer. Ben je als toeschouwer medeplichtig?

 

De dansers zijn bezig zichzelf te ontdekken. Zij experimenteren met hun seksuele geaardheid. De tekst van Dennis Cooper gaat over verlies. Het verlies van onschuld. De dansers worstelen, in hun agressiviteit verliezen zij al iets van hun onschuld. Wanneer het geheel escaleert, kan dit enkel resulteren in ondergang.

Het stuk is behoorlijk in your face en je moet een stevige maag hebben. Maar het heeft nog steeds niet aan zeggingskracht ingeboet. Je wordt geconfronteerd met ‘them’ en hun onvermijdelijke uitspattingen, maar wie ben jij in dat geheel?