‘Ik ben de echte Mimosa Ferrara’

[Karin van de Wiel]

‘Ik ben de echte Mimosa Ferrara’. ‘Nee, ik ben de echte Mimosa Ferrara’. ‘Ik weet dat jullie allemaal de real deal herkennen: ik ben Mimosa Ferrara.’ ‘Nee, mijn naam is Mimosa Ferrara.’ Vier performers in de meest extravagante outfits, claimen de echte Mimosa Ferrara te zijn.

Wat zou er gebeurd zijn als in 1963 iemand van de Vogue-scene in Harlem, een Mimosa Ferrara, naar downtown New York was gegaan om daar te dansen met de vroege postmodernisten van de Judson Church? Die vraag vormt de basis van de voorstelling (M)IMOSA. Twenty looks or Paris is burning at the Judson Church. Geïnspireerd door de energie van de Vogue-dans, nemen de vier performers hun eigen leven als uitgangspunt. Door te vertellen hoe hun leven als ‘Mimosa Ferrara’ verliep, reflecteren ze tegelijk op hun carrières, seksualiteit en gender.

De energieke toon van de voorstelling wordt onmiddellijk gezet als Marlene Monteiro Freitas zich introduceert als Mimosa. Als een op hol geslagen paard rent ze met ontbloot bovenlijf meer dan tien minuten over het podium. Ze trekt hele strengen haar uit en soms is haar blik ronduit obsessief en angstaanjagend. Waar Trajal Harrell achter de microfoon zijn introductie als Mimosa maakt, neemt Cecilia Bengoleade, gekleed in en vleeskleurig pak en vuurrode spitzen-pumps, het gehele podium in beslag. In haar dans-, acrobatiek-, met een vleugje voguing -performance transformeert zij van een reuzencocon in een vlinder; in zichzelf, in Mimosa Ferrara. Ook Francois Chaignaud maakt een uitgesproken entrée. Als een echte Broadway diva daalt de travestiet, uitdagend flanerend, zingend de trap van de tribune af.

De kracht van (M)IMOSA schuilt in de kwaliteit van de losse scènes; de individuele performances zijn meeslepend – hoewel soms wat aan de lange kant. De vier performers blijven intrigeren; de travestie-act van Francois Chaignaud is overtuigend en wisselt gedoseerd de gebruikelijke clichés af met zijn levensverhaal. Maar het hoogtepunt is de genderbending ‘drag’-performance van Monteiro Freitas. Zij steelt de show met een cover van een nummer van Prince. In niet meer dan een zwarte legging en de zwarte laarsjes waarin ze de hele voorstelling al rondliep, is ze Prince. Iedere blik en beweging is raak.

De verbinding tussen de scènes verloopt - bedoeld, maar soms ook onbedoeld - rommelig. Een microfoon die niet werkt, een deur die niet open wil, een kostuum dat pas na veel trekken uit gaat en een falend black light systeem. Wie aan de beurt is krijgt hulp van de ander of wordt van de kant becommentarieerd. Kleding ligt op stoelen in de zaal, waardoor de Mimosa’s langs ons moeten wringen om een volgende scène te kunnen spelen. Als een oogpotlood zoek is, wordt enkele toeschouwers gevraagd even om zich heen te kijken, als was het een openbare repetitie. De performers spelen met de traditionele rolpatronen tussen toeschouwer, spel en speler, maar vooral ook met de klassieke gendercodes. Het maakt (M)IMOSA tot een geslaagde combinatie van de New Yorkse experimentele happenings uit de jaren ’60 en hedendaagse performance art.

Mimosa, door Harrell & Bengolea & Chaignaud & Monteiro Freitas, gezien zaterdag 21 Kikker Grote Zaal.

 

Foto's: Paula Court