Geweldige opening van Springdance 2011 met 'Sideways Rain'

[Anne Kluit]

Sideways Rain - Guilherme Botelho | Alias                         

 

‘Ze vallen, ze staan weer op. Ze kruipen, rennen, rollen, lopen en verdwijnen. Een onzichtbare kracht trekt hen voort, van links naar rechts, naar onbekende plekken. Toegankelijk en tegelijkertijd complex verbeeldt Sideways Rain de oneindige evolutie van dier naar mens, als een beweging die er was, er is en er altijd zal zijn.’

Dit lezende voorafgaande aan de voorstelling  roept vragen op. Hoe gaat de Braziliaanse choreograaf Guilherme Botelho de kijker ruim een uur boeien met  dansers die zich van links naar rechts bewegen? Gaat dat niet vervelen? Nee, dat gaat absoluut niet vervelen, integendeel.

De soepel in elkaar over gaande bewegingen die herhaald worden zijn ontzettend fascinerend. Er werd al gezegd dat het stuk een hypnotiserende werking op de kijker zou hebben en dat heeft het zeker. Botelho krijgt het voor elkaar om de kijker soms minutenlang gebiologeerd naar een simpele beweging te laten kijken. Een voorbeeld is de meest eenvoudige manier van voortbewegen: lopen. Wanneer de dansers rustig lopend voorbij komen, lijkt een van de dansers  iets achter zich te horen en kijkt om. Langzaam maar zeker volgen de andere dansers, draaien de lichamen mee met de hoofden en veranderd de beweging in achteruitlopen. Dit gaat steeds sneller en uiteindelijk beginnen de dansers achteruit te rennen.  Het is dat je weet dat het niet mogelijk is, maar je zou bijna denken dat de dansers zich in plaats van vooruit achteruit verplaatsen; als een film die terug gespoeld wordt. Zelfs het stilstaan van een van de dansers tussen de bewegende massa heeft een verbluffend effect, het is alsof hij stil staat op een podium dat beweegt.
Zo subtiel als de bewegingen veranderen en in elkaar overlopen, zo subtiel veranderen de dansers hun uiterlijk tijdens het stuk. Vestjes gaan uit en weer aan, haren los en weer opgestoken. Je zou het ook geloven wanneer vooraf werd gezegd dat het Zwitserse gezelschap uit 50 dansers bestaat. De doorgaande stroom van voorbijgaande dansers verandert het podium in een grote lopende band. Naast concentratie, wordt er fysiek heel veel van de dansers gevraagd. Niet alleen in maar ook uit het zicht van de kijker is de danser in beweging. De dansers komen keer op keer, met uitzondering van een enkele beweging tegen de stroming in, rechts van het podium op en gaan links de coulissen weer in.

Het stuk eindigt met  een stroom van naakte dansers die door zelfgesponnen draden rennen. Wanneer het licht uit gaat en de muziek stopt, zijn de geluiden van rennende dansers nog hoorbaar. De stroom van bewegende mensen zal door gaan tot in het oneindige.
De indruk die het stuk op velen heeft gemaakt zorgt voor een voelbare spanning in het publiek.  Vanuit de zaal klinkt een in het begin wat twijfelachtig maar later laaiend applaus welke de  15 dansers enigszins uitgeput maar voldaan in ontvangst nemen.

Een indrukwekkend, vernieuwend en magisch stuk waar je geen genoeg van kunt krijgen: De 27^e editie van Springdance is begonnen en hoe!