Ever seen a walking tent?

[Anne Kluit]

Ibrahim Quraishi – My private Himalya

 

De relatie tussen dans en beeldende kunst..

Als er een stuk is dat het thema van SPRINGDANCE 2012 goed verbeeld is dat wel Ibrahim Quraishi met zijn stuk My Private Himalaya.

Nadruk bij zijn voorstelling ligt op voorwerpen, welke even belangrijk, al dan niet belangrijker dan de dansers.

 

De setting is niet doorgaans, het publiek zit aan weerszijde van het podium, waardoor je reacties van elkaar goed kunt zien, interessant.

Wanneer ik de zaal binnenloopt hoor ik hard geblaas van een grote ventilator welke mij bijna omver blaast wanneer ik wil gaan zitten.

Een gemixte groep performers staat op een kluitje met het hoofd naar de ventilator gericht. Op de achtergrond klinkt harde hippe muziek. Ik vind het een stoer plaatje en ben heel benieuwd wat de komende 75 minuten gaan brengen.

 

Quraishi laat zien dat object en lichaam gelijke kunnen zijn.

Nooit eerder heb ik een voorstelling gezien waarbij zoveel uiteenlopende objecten voorbij komen, ‘hoe kom je erop’ vraag ik me af en toe af. Knuffelberen, een op afstand bestuurbare helikopter, een groot anker, een rode autodeur.. alles komt voorbij.
Tijdens de voorstelling wordt duidelijk dat objecten meer betekenis kunnen krijgen mits je ze goed gebruikt. Heel sterk vond ik het wandelende tentje welke bewogen werd door twee performers en daardoor een eigen leven ging leiden. Je vergeet dat deze door mensen wordt bewogen.

Al met al een afwisselende, verrassende voorstelling met humor, in welke de objecten meer dansten dan de performers.