Europe in Motion woensdag 22 april
Een avond uit het ontwikkelingsprogramma Europe in Motion levert een divers programma op. In de triple bill van woensdag stonden performances van Liat Waysbort, Simon Ellis en Vava Stefanescu.
Waysbort (Nederland/ Israël) maakte Re-dreaming the work met vier dansers en een enorme witte "knuffelbeer" (zonder gezicht zag hij er niet heel knuffelbaar uit). De voorstelling is ingekort voor dit programma. Zoals de titel al doet vermoeden heeft de voorstelling een droom-achtige structuur. Er wordt vrij abrupt overgeschakeld tussen sferen, houdingen of bewegingsfrases. Steeds als het anekdotisch lijkt te worden, draait Waysbort het geheel een andere kant op, zodat je als in een droom het niet helemaal kan volgen. Maar niet op een vervelende manier.
De tweede performance, Down, is van Simon Ellis uit Groot-Brittannië/ Nieuw Zeeland. Het is een solo die hij zelf uitvoert; een lecture-preformance. Hij vertelt over zijn work-in-progress, met een powerpointpresentatie ter ondersteuning. Hij vertelt dat er ook een fiets en een dansje in zit, terwijl hij inderdaad naast een fiets staat. Hij stapt op de fiets, rijdt naar voren, zet zijn fiets op slot en "doet' daar een dansje. Hierna fietst hij terug naar zijn laptop en rondt de powerpointpresentatie af, compleet met een review van het stuk, publiekservaringen, het technisch fiche en contact- en tourgegevens.
Een interessante zelfreflectieve performance met veel humor en zelfspot, maar ook een serieuze onderlaag.
De derde en laatste performance is van Vava Stefanescu uit Roemenië. In Quartet for a microphone zitten drie performers opgesloten in een telefooncel, waar het publiek omheen zit. De vrouwen en een man draaien om elkaar heen, zitten op elkaar gepropt en proberen een andere (comfortabele?) houding te vinden. De geluiden die zij maken in de cel worden soms versterkt door een microfoon en gesampled. De ruiten van de cabine beslaan door hun adem. De sfeer is claustrofobisch. In contrast hiermee zijn af en toe fragmenten van liedjes te horen, zoals Baby Love. Aan het einde trekt een performer een potje glitters van het plafond en strooit dit over zichzelf en de anderen heen. Uiteindelijk krijgt één van de vrouwen de deuren open. De performers blijven echter in de cel zitten. Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet, in elk geval roept de performance een gevoel van beklemmendheid en benauwdheid op.
Waysbort (Nederland/ Israël) maakte Re-dreaming the work met vier dansers en een enorme witte "knuffelbeer" (zonder gezicht zag hij er niet heel knuffelbaar uit). De voorstelling is ingekort voor dit programma. Zoals de titel al doet vermoeden heeft de voorstelling een droom-achtige structuur. Er wordt vrij abrupt overgeschakeld tussen sferen, houdingen of bewegingsfrases. Steeds als het anekdotisch lijkt te worden, draait Waysbort het geheel een andere kant op, zodat je als in een droom het niet helemaal kan volgen. Maar niet op een vervelende manier.
De tweede performance, Down, is van Simon Ellis uit Groot-Brittannië/ Nieuw Zeeland. Het is een solo die hij zelf uitvoert; een lecture-preformance. Hij vertelt over zijn work-in-progress, met een powerpointpresentatie ter ondersteuning. Hij vertelt dat er ook een fiets en een dansje in zit, terwijl hij inderdaad naast een fiets staat. Hij stapt op de fiets, rijdt naar voren, zet zijn fiets op slot en "doet' daar een dansje. Hierna fietst hij terug naar zijn laptop en rondt de powerpointpresentatie af, compleet met een review van het stuk, publiekservaringen, het technisch fiche en contact- en tourgegevens.
Een interessante zelfreflectieve performance met veel humor en zelfspot, maar ook een serieuze onderlaag.
De derde en laatste performance is van Vava Stefanescu uit Roemenië. In Quartet for a microphone zitten drie performers opgesloten in een telefooncel, waar het publiek omheen zit. De vrouwen en een man draaien om elkaar heen, zitten op elkaar gepropt en proberen een andere (comfortabele?) houding te vinden. De geluiden die zij maken in de cel worden soms versterkt door een microfoon en gesampled. De ruiten van de cabine beslaan door hun adem. De sfeer is claustrofobisch. In contrast hiermee zijn af en toe fragmenten van liedjes te horen, zoals Baby Love. Aan het einde trekt een performer een potje glitters van het plafond en strooit dit over zichzelf en de anderen heen. Uiteindelijk krijgt één van de vrouwen de deuren open. De performers blijven echter in de cel zitten. Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet, in elk geval roept de performance een gevoel van beklemmendheid en benauwdheid op.
Add a Comment
© 2009 Created by Springdance
You need to be a member of SPRINGDANCE STAGE to add comments!
Join this Ning Network