De kunst van het touwtjespringen

[Stephanie]

Touwtjespringen verleer je niet. Dat bleek toen ik vanochtend deelnam aan de repetitie voor de Skipping Dance XL. Samen met ruim vijfentwintig andere deelnemers werd ons een korte routine met een springtouw aangeleerd onder leiding van André Gingras en zes van zijn dansers van Dance Works Rotterdam.
Speciaal voor het Springdance Festival 2012 maakte André Gingras een XL versie van zijn Skipping Dance, waar alle inwoners van Utrecht aan mee konden doen. Als basis voor deze performance gebruikte hij materiaal uit de voorstelling The Sweet Art of Bruising van Dance Works Rotterdam/André Gingras. Als je net als ik deze voorstelling al hebt gezien, herkende je hier zeker wel wat dingen uit.

In die voorstelling is het podium een boksring, waar Gingras zijn fascinatie voor de extreme lichamelijkheid in sport, de strijd om de overwinning en de passie van de toeschouwers vertaalt in een voorstelling voor twee dansers en het publiek.
Ook vandaag werden er twee groepen gevormd die tegen elkaar strijden als in een battle. Al springend in allerlei variaties van de basissprong, met twee voeten tegelijkertijd springen waarbij het touw één keer ronddraait, daagden beide groepen elkaar uit. Na ruim anderhalf uur springen was het tijd om naar de Neude te gaan waar wij deze Skipping Dance twee keer zouden opvoeren als guerrillaperformance; als een flashmob dus. Maar niet voordat we van een heerlijke lunch genoten hadden en even hebben kunnen bijkomen. Want ook al spring je nog net zo soepel als toen je tien jaar oud was, vermoeiend is het wel.

 

Onderweg naar de Neude dreef er een aantal donkere wolken over ons heen. Dat voorspelde niet veel goeds, zou het droog blijven?
Om twee uur was het zover: de eerste performance!

Vanuit het niets begon één persoon met touwtjespringen midden op het plein, waarna er steeds meer van ons gingen meedoen. Uiteindelijk ging de opzwepende muziek vol aan en gingen wij los met onze routine. Wat een energie en enthousiasme! Het ging super en de twee minuten vlogen om; het voelde als niet meer dan dertig seconden!

Het duurde dan ook niet lang voordat voorbijgangers stil bleven staan om te kijken. Wat zullen zij gedacht hebben? Zouden zij weten dat dit onderdeel was van Springdance; of zouden ze ons bestempelen als een stelletje gekke mensen?
De meesten van hen bleken net zo enthousiast te zijn als wij, want na afloop van beide performances zag je al snel overal touwtjesspringende mensen op de Neude.

Kortom, het was een groot succes vanmiddag en… gelukkig is het droog gebleven!