Batsheva Dance Company

[Brigitte van Benthem]

 

Choreografe Yasmeen Godder heeft haar inspiratiebron (verstilde foto's van Afrikanen met veelal verborgen gezichten) in een schitterend stuk kunnen vertalen.

The Toxic Exotic Disapprear Act liet geen twijfel bestaan over de titel van haar creatie.De vijf dansers, 'n sober decor (Afrikaans "bos"?) en indringende muziek konden in dit stuk mijn focus vasthouden tot het einde. Waarom? Uitgesproken lichaamstaal en perfecte techniek van de dansers vormden samen de ingredienten voor 'n ijzersterke choreografie. Het contrast tussen exhibitionisme en je wilen verschuilen werd op alle mogelijke manieren onderzocht en uitgebuit. Planten, kleding, lichamen van andere dansers.... alles werd gebruikt om önzichtbaar" aanwezig te zijn. Ook leken de dansers te kunnen versmelten met 'n ander door touwen en capuchons.

In scherp contrast drong daar het individu zich op, wat (te) veel aandacht wil. Snelle en duizelingwekkende bewegingen vanuit 'n sterke uitstraling/ aanwezigheid van de dansers werkten magnetisch op het publiek.

De intensiteit van dit geheel lieten op mij persoonlijk 'n behoorlijke indruk achter. Applaus, wat mij betreft!

Na de pauze werd het publiek in 'n heel andere sfeer gedompeld met House van de choreografen Sharon Eyal en Gai Behar. De familie (soms half verscholen in rook) die hecht verbonden werd door de gezamenlijke staccato bewegingen en schijnbaar identieke kostuums vormden'voor mij 'n visuele traktatie.

Deze conformiteit werd geregeld doorbroken door 'n individu dat zich moeiteloos losmaakte en eigen individualiteit toonde. Om zich vervolgens weer te voegen in de harmonieuze familie.

Hoewel danstechnisch ook heel sterk, werd het thema wat mij betreft toch te lang uitgesponnen en leek de choreografie zichzelf te gaan herhalen. De boodschap kon korter  waardoor het stuk sterker zou overkomen.

Toch heb ik er al met al van genoten; Bedankt!