April 2012 Blog Posts (62)

With an enthralling Glaswegian twang, Martin Creed invites us for a 70-minute tour into his work of make-believe, projected erect penises, budding nipples and a small dog and a big one, humour, repetition (with difference, nod-nod-wink-wink, Deleuze and Guattari), music, absurdity, and most of all: joie de vivre. Work No.1020 Ballet is, first and foremost, a feel good experience, and one with which Creed ventures into as of yet unexplored territory: choreography.

An acclaimed…

Zestien muziekstandaarden met bladmuziek, zestien stoelen, een drumstel, een aantal geluidsboxen en drie tafels waar in een wirwar van knopjes en snoeren het licht en geluid wordt geregeld. Dit is was ik zag toen ik het toneel van de Stadsschouwburg Utrecht op liep voor de allerlaatse voorstelling van Springdance. Na 34 jaar werd gisteravond de laatste editie van het festival afgesloten met de voorstelling Symphony X van componist Ari Benjamin Meyers en beeldend kunstenaar Tino…

Kat Valastúr: Lang | Cecilia Bengeola & François Chaignaud: Sylphides | Theater Kikker, 27 april

Het lijkt alsof er bij Springdance twee soorten voorstellingen zijn: donkere en lichte. Het verschil zit, vrij letterlijk, in de belichting. De lichte stukken zijn ironisch, postmodern, hebben centrale performer-figuren (Ivo Dimchev, Martin Creed), bedienen zich van lullige rekwisieten (de namaakpalm in The Toxic Disappearance Act) en spelen met…

Imagine a body whose organs are so light that they let sound flow through them. Imagine skin so porous that sounds reverberate and change its molecular structure. Imagine sound so embodied that the bodies performing them become them. The performance Violet by Meg Stuart | Damaged Goods tests the limits of auditory comfort while ensuring a spectacular experience.

It’s apparently officially required that theatres hand out free earplugs when spectators are exposed to sounds…

Vannacht droomde ik dat ik stikte. Een grote plastic zak werd over me heen getrokken, waar vervolgens alle lucht werd uitgezogen net zolang totdat ik geen adem meer kreeg. Ik voelde hoe mijn spieren zich spanden,  ik steeds schokkender adem ging halen en ik krampachtig probeerde om het laatste beetje lucht in mijn longen te zuigen. Het was geen prettige droom.



In de voorstelling Sylphides van de makers François Chaignaud en Cecilia Bengolea, (dezelfde makers als van…

Het leek me 'n beetje eng, om de drie dansers te zien die slechts door 'n soort van rietje konden ademhalen...Het viel mee, deze performance met de bekende Sylphyden als inspiratie-bron. Wezens die tussen leven en dood zweven, onzichtbaar voor het oog. Erg grappig was de strenge en keurige dame die aan begin de latex zakken (waarin de performers lagen) met 'n stofzuiger vacuum zoog en bijna aan het einde weer bevrijdde. Het geheel bood ons een on-alledaagse blik op dode lichamen die…

Niet voor niets is Kat Valastur al met menige prijs aan de haal gegaan. "Lang" is de titel van haar performance, die 'n intense uitwerking op mij had. Al heel snel voelde ik mijn lichaam mee wiegen met het hypnotiserende bewegingen van de twee dansers. Dicht op elkaar en continu draaiend op de bal van hun voeten leken ze op 'n soort van oervorm van het leven, 'n eencellig organisme. Eindeloos ronddraaiend en elkaars bewegingen versterkend als 'n spiraal of, als bij serpentine. Ook…

Light as a Feather, Green as an apple: Oerbeelden uit de Christerlijke kerk en traditie werden met 'n minimum aan middelen getransformeerd tot sterke en soms hilarische beelden/bewegingen. Ik werd meegenomen door de intense uitstraling van de twee dansers en de verstilde sfeer. Toch altijd weer heerlijk om te zien hoe 'n inspiratiebron tot zo'n performance kan worden getransformeerd. Hopelijk gaan we meer zien Veli Lehtovaara en Maria Ferreira…

Heine Avdal & Yukiko Shinozaki’s “Field Works-Office”. Seen on 25 April 2012. Reviewed by Annabel van Baren.

It takes a lot to have me smiling, beaming even, when it’s raining cats and dogs and I’m to cycle through all that wetness: Heine Avdal & Yukiko Shinozaki’s site-specific and location-based performance “Field Works-Office” did exactly that. It already started upon entering the offices of the Central Museum where I was ‘greeted’ (inaudibly and most likely also…

‘Hello, we are from England and we want to show you something.’



Net als in zijn eerdere werken, neemt beeldend kunstenaar Martin Creed bij zijn 1020ste project strikte structuren als uitgangspunt. Vijf ballerina’s dansen de vijf klassieke balletposities en vormen daarbij verticale, horizontale en diagonale lijnen. De balletvloer is hiervoor als een raster afgeplakt met oriënterende kruisjes.

Op een groot scherm op de achterwand projecteert een vj rekensommen en…

If one were to describe Violet, one need not so many words. Five performers on an empty stage; a musician with his laptop and a drum set on the left; white floor; black slightly reflective background. The movements: throbbed, twisted, repetitive, highly abstract. The soundscape: noisy, vibrant, loud.

The choreography flows as one long continous…

Met hoge verwachtingen en 'n beetje spannend gevoel perste ik me tussen de andere toeschouwers. Oordopjes in de aanslag voor het geval dat mijn oren het volume niet meer konden verdragen. Violet zou alle zintuigen doen sidderen, immers aldus aangekondigd?

De vijf dansers brachten me subtiele en intense bewegingstaal van hun lichamen die iets Echts te zeggen hadden. Mooi en indringend. Er heerse een soort spanning, soms versterkt door subtiele of intense electronische…

Visueel artist Martin Creed gebruikte zijn foto's en video's op 'n groot achtergrond scherm als achtergrond-decor voor z'n  voorstelling

Hijzelf en z'n band-leden haast ludiek verkleed als punk-rock typetjes speelden schijnbaar simpele nummers, die ondersteund werden door de beelden op het grote scherm.

Ik vond de uitwerking van zijn leid-motief interessant, want ik ben zelf ook echt 'n bewegelijk type: zonder beweging voel ik me maar half levend en zo formuleerde hij…

Work No 1020 Ballet is onmiskenbaar door een beeldend kunstenaar bedacht. Het bevat een punkrockband die zo van de kunstacademie had kunnen komen, als de leeftijd niet wat hoger lag. Vijf dansers die de vijf basishoudingen van het klassiek ballet uitvoeren als bewegende objecten. Een videoscherm op de achtergrond. En een zanger/spreekstalmeester die eigenlijk een performancekunstenaar is. Die laatste is Martin Creed.

Het is kunst, dus de muziek hoeft niet echt te rocken. Het is…

Ibrahim Quraishi – My private Himalya

De relatie tussen dans en beeldende kunst..

Als er een stuk is dat het thema van SPRINGDANCE 2012 goed verbeeld is dat wel Ibrahim Quraishi met zijn stuk My Private Himalaya.

Nadruk bij zijn voorstelling ligt op voorwerpen, welke even belangrijk, al dan niet belangrijker dan de dansers.

De setting is niet doorgaans, het publiek zit aan weerszijde van het podium, waardoor je…

Robert Steijn is een echte Nederlander, en Maria Hassabi komt uit New York. Je hoort er

niks van, want in hun dansvoorstelling, Robert and Maria, communiceren zij alleen via

hun ogen.

Een leuk duo

Het is een mooi contrast, de grote man naast de tengere vrouw. Ze kijken elkaar aan, een

uur lang. In het begin is het tergend. Het duo staat zo lang stil dat het wonderbaarlijk

is dat het publiek het nog pikt, dat er niet iemand boos is opgestaan, vragend om…

A gesture that is nothing but a threat, created and performed by two Portuguese artists, Sofia Dias and Vítor Roriz, was awarded Prix Jardin d'Europe in 2011 with good reasons. It is a playful, energetic and resonating piece. The performers sit at a long table in the middle of a simple room. By repeating random words and phrases, they create a wonderful soundscape. Through the subtleties of voice modulation, words and sounds suddenly and repeatedly transform themselves in new…

Sofia Dias & Vitor Roriz

A gesture that is nothing but a threat

‘Open your eyes.. Open your eyes.. Open your eyes’

Een man en een vrouw, tegenover elkaar zittend aan een tafel, herhalen deze korte zin een aantal keer, steeds sneller, totdat de zin zo snel wordt gezegd dat er geen ruimte meer is voor een pauze. Door de zin snel en vaak te herhalen valt deze langzaam uit elkaar en ontstaan er andere woorden en uitdrukkingen. Als toeschouwer ben je scherp, waarin…